Kutlu Doğum ve Peygamber Efendimiz
"O" kimileri için, arkasından gözyaşı dökülen tatlı bir anı olmuştur.
Onlar, "O"nun hatırasıyla yaşamayı, kendisiyle yaşamaya tercih ederler. Onlar, "O"nun arkasından ağlamayı "O"nu önlerinde görmeye tercih ederler. Onlar, "O"nun sakalını ve hırkasını misyonundan daha fazla severler. "O"ndan bir efsane gibi söz etmeyi, birlikte yaşanılan bir dost olmaya yeğ tutarlar. Kur'an'ı okuyup anlayacak, hayata tatbik edilecek bir kitap olmanın dışında, okuyup ölülerin ruhuna üflenilecek bir ölüler kitabı olarak görürler. Kur'an'ı okuyarak "O"nun ruh dünyasına gitmek yerine, "O"nun ruhuna üflemeyi tercih ederler.
Daha başka kimileri için ise "O" tarihin bir konusudur. "O" bir iletişim aleti gibi ilahi mesajı iletmiş ve misyonunu tamamlamıştır. "O" bu güne taşınamaz. Biz "O"nunla tarihi bir değer olarak ilişki kurabiliriz.
Kur'an için ise "O" hayatın aktif, kurucu ve inşa edici bir öznesidir. Misyonu ölümsüz olandır. Kuran "O"nu çağa taşımak için çırpınır. "O"nun tarihe hapsolmasını önlemek için "O"nunla ilgili tarihsel olayları Mümin'in yüreğine, imanına ,ibadetine taşır. Kur'an Mümin'in hayatında "O"nu güncel kılmak için ne gerekiyorsa yapar. Kur'an'ın bak dediği yerden bakanlar ise "O"nu üretmek için çaba harcarlar. Kur'anda "O"nu, "O"nda Kur'an'ı görürler. "O"nu Kur'anla, Kur'an'ı "O"nunla tanırlar. Kur'an'a "O"nun aynası, Ona Kur'an'ın aynası gibi bakarlar.
Çünkü onlar "O"nun risalet mirasına ihanet etmekten korkanlar ve gerçek Mü'min olanlardır.
Sefer Küçük - İstanbul (Nisan 2009)